37. ən son 7-8 il öncə gördüyüm dostumu gördüm bu gün. random. dayanıb siqaret çəkən yerdə qabağımdan keçdi. burda yaşamır onsuz. bir də nə vaxtsa görüşəcəyimiz ağlımın ucundan belə keçməzdi. səsləndim, ayaqüstü 1-2 dəqiqə danışdıq. heç vaxt uşaq istəmirdi, oğlunun artıq 4 yaşı varıymış. bir zamanlar həyatımda çox böyük yer tutan, hər gün danışdığım, evimdə qalan, gedib evində qaldığım, bir yerdə gəzdiyim, yüzlərlə xatirəm olan insan uzun müddətdir yoxdur, hazırda həyatımda olan bəlkə yüz insanla mübadilə şansım olsa yüzünü verib geri alardım amma elə olmur və həyat davam edir. zamanında getdiyimiz yerlərdən bir birimizə postcardlar göndərirdik, hamısı hələ də evdə bir qutuda durur. mən onu da o qutudakı şrodingerin pişiyi kimi düşünürdüm. bilirdim ordadı, amma açmadan belə durduq yerə qabağıma çıxmağı çox qəribə hiss etdirdi. deyirlər ki, bəzən insanlarla ayrılanda həyat yollarını elə ayırır ki, bir şəhərdə yaşasan belə qarşılaşmırsan. yazım, yazmıyım bilmirəm. o məşhur anektod ki var, allah axırda deyir mən sənə üç dəfə kömək göndərdim day neyniyim. elə bir az ehtimallı təsadüfdür ya yox bilmirəm)